Eén van mijn guilty pleasures is Winter Vol Liefde. Niet eens zozeer vanwege de romantiek, maar omdat menselijke patronen er zó zichtbaar worden.
Neem Karine en Klaas – de snelste exit ooit. Karine stapt binnen en neemt meteen ruimte in. Ze regelt, organiseert en neemt als het ware direct het huishouden over. Alsof ze wil laten zien: ik heb het onder controle. Die energie raakt iets bij Klaas. Misschien heeft hij ooit geleerd zich aan te passen, klein te blijven en geen ruimte in te nemen. En hup: zijn zenuwstelsel schiet in de alarmstand.
Het wordt interessant wanneer Klaas zegt: ‘Ik ben een gevoelsmens en ik luister naar mijn gevoel. Alles zegt dat dit geen match is.’ Dat laatste klopt. Maar hier wordt het tricky. Want luister je dan echt naar je gevoel, of naar een oud overlevingsmechanisme?
Ik geloof dat mensen elkaar niet voor niets ontmoeten. Ze spiegelen iets. En wat je niet aankijkt, blijft zich herhalen.
Mijn advies aan Klaas? Keer naar binnen en onderzoek wat zij in jou raakte. Dan kun je het loslaten en weer in je kracht komen. En de volgende keer? Dan hoef je iemand in elk geval niet meer hals over kop naar huis te sturen 😉.