Ik merk het bij mezelf, en ook bij de mensen die ik begeleid: deze wisselvallige zomer vraagt om extra bewustzijn. Niet alleen omdat je op één dag vier keer van outfit moet wisselen, maar vooral omdat het lastig is om tot rust te komen als de zon zich zo onvoorspelbaar gedraagt.
De zon nodigt uit tot pauze. Tot zitten, nietsdoen, alleen maar zijn. Maar als ze zich steeds terugtrekt achter een dikke grijze wolk, lijkt ook mijn innerlijke ‘pauzeknop’ moeilijker te vinden. Dan schuif ik tóch weer even die mailtjes wegwerken. Nog even iets nuttigs doen. Even doorgaan. Want tja… het regent toch.
Alsof mijn brein ontspanning pas toestaat als de omstandigheden optimaal zijn.
Maar het mooie (en soms ook confronterende) is: rust laat zich niet leiden door weerberichten. Het is een innerlijke staat, geen meteorologisch cadeau. De uitnodiging is dus: hoe kan ik mezelf ook bij 19 graden en dreigende lucht toestaan om niets te hoeven? Om even te lezen. Te mijmeren. Of simpelweg adem te halen.
Misschien is het juist deze zomer die me opnieuw laat oefenen in wat ik anderen vaak aanreik: rust nemen begint van binnen.