Gisteren appte een vriendin:
“Es… heb je zin om te wandelen?”
En waar ik eerder bijna automatisch ja zou hebben gezegd, voelde ik nu iets anders. Heel rustig, heel duidelijk: nee. Niet omdat ik haar niet wil zien, maar omdat dit voor mij even niet het juiste moment is. Ik had behoefte aan ruimte. Aan stilte. Aan tijd voor mezelf.
Als hsp’er voel ik dat soort dingen vaak haarfijn aan. Wanneer iets klopt, maar ook wanneer iets net te veel is. Lange tijd heb ik geleerd om daar overheen te stappen. Om door te gaan, mee te bewegen, aan te passen. Ook als mijn energie eigenlijk iets anders vroeg.
Ik zit in een periode waarin ik bewust ruimte maak voor mijn bedrijf. De plannen zijn er al, de richting is helder en juist dat vraagt iets van mij: dat ik die afspraken met mezelf net zo serieus neem als die met een ander. Door deze keer wél te luisteren naar wat ik voelde, leverde me dat iets op. Rust in mijn hoofd. Meer focus. En het gevoel dat mijn agenda klopt met wat ik aan het bouwen ben. In plaats van mijn tijd en energie te versnipperen, kon ik werken aan wat voor mij nu prioriteit heeft.
En eerlijk is eerlijk: een half jaar geleden had ik waarschijnlijk gewoon ja gezegd. Dan had ik mijn gevoel even geparkeerd en was ik gegaan. Nu kies ik anders: niet tegen de ander, maar vóór mezelf.
En precies daar ontstaat ruimte voor groei, voor richting en voor alles wat al in mij klaar ligt om vorm te krijgen. Ben jij benieuwd hoe ver ik al ben? Kijk dan gerust eens op mijn website of in mijn agenda voor mijn plannen voor de komende tijd.