Er zit zoveel meer in ons dan we vaak toelaten. Toch houden we onszelf opvallend vaak klein. Meebewegen, aanpassen, niet opvallen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.
Maar wat als we echt zouden geloven dat er meer mogelijk is? Dat we onszelf geen onzichtbare grenzen meer opleggen? In ons leeft een spanning tussen hoofd en hart of in spirituele termijn tussen ego en ziel.
Ons hoofd kiest veiligheid. Het grijpt naar wat bekend is: controle en zekerheid. “Je weet wat je hebt,” fluistert het, “niet wat er komt.” En dat voelt logisch. Zichtbaar worden kan daardoor spannend zijn. Alsof er iets op het spel staat.
Maar daaronder ligt iets stillers. Een weten dat groei niet ontstaat in het bekende, maar in wat schuurt. Waar we niet langer kunnen verschuilen achter aanpassing. Misschien is dat de uitnodiging: niet om angst weg te duwen, maar om haar niet langer leidend te laten zijn.
Zodat er ruimte ontstaat om te bewegen richting wat we diep vanbinnen al voelen, ook als we het nog niet helemaal durven volgen.