Sinds ik bekend heb gemaakt dat ik op mijn 44e zwanger ben, krijg ik zoveel lieve reacties dat ik er nog steeds een beetje stil van ben.
Kaartjes door de brievenbus. Een berichtje van iemand die een kaarsje voor me aansteekt. Lieve cadeautjes van cliënten. En natuurlijk de liefde en warmte van mijn familie.
Het raakt me, maar het doet me ook beseffen: wat heb ik de afgelopen jaren veel lieve mensen om me heen gekregen.
Er zijn periodes geweest waarin ik me best eenzaam heb gevoeld. Juist daarom voelt het nu alsof ik opeens in een warm bad ben beland.
Eenzaamheid zie ik ook bij veel mensen om mij heen. Zeker als je hooggevoelig bent, kan het verleidelijk zijn om je terug te trekken. Het voelt veilig om in je eigen wereld te blijven.
De afgelopen jaren staan voor mij steeds meer in het teken van mezelf openen en me verbinden met anderen. Niet altijd makkelijk, maar ontzettend waardevol.
En misschien is dat ook waarom dit me zo raakt. Jezelf durven laten zien, je openen voor verbinding en ervaren dat je het niet alleen hoeft te doen en dat is precies waar ik in mijn werk met mensen aan werk.
En dat gun ik jou ook. Mensen bij wie je helemaal jezelf kunt zijn. Bij wie je kunt delen, ontvangen, lachen en huilen. Want uiteindelijk hebben we elkaar nodig.