Op mijn 44e ben ik zwanger.
Alleen die zin al voelt een beetje onwerkelijk en tegelijkertijd ontzettend kloppend.
Een paar maanden voordat ik zwanger werd, had ik een droom. Ik zag een gouden licht dat naar mijn baarmoeder stroomde. Ik hoorde de woorden: ‘Er mogen meer kinderen uit het licht geboren worden.’
Ik werd wakker met een bijzonder gevoel, maar dacht er verder niet veel van. Ik dacht dat de droom misschien iets met mijn werk te maken had. Pas later, toen ik ontdekte dat ik zwanger was, viel alles op zijn plek. Die boodschap wel helemaal niet voor mijn werk bedoeld, die was hij voor mij.
Want in de periode ervoor hadden we het krijgen van kinderen losgelaten. We hadden geaccepteerd dat ons leven een andere wending zou nemen. De wens was er, maar we waren gestopt met vasthouden aan de uitkomst.
En juist daar zit voor mij iets wonderlijks in.
Niet dat je maar hard genoeg hoeft te wensen en het universum vervolgens levert. Zo simpel is het leven niet. Soms lukt iets niet, hoe graag je het ook wilt.
Maar soms ontstaat er ruimte wanneer je werkelijk durft los te laten. En misschien is dat wel waar een wonder begint.
Ik had niet meer verwacht dat ik dat zou opschrijven en toch is dit precies wat ik nu met jullie deel.