Als ik terugkijk op 2025 voel ik twee dingen tegelijk: dankbaarheid én zwaarte. Het was een jaar waarin veel klopte, en tegelijkertijd een jaar waarin ik aan het einde nog iets mocht helen. Oude stukken. Thema’s waarvan ik oprecht dacht dat ze gezien en afgerond waren. Ze dienden zich opnieuw aan, niet omdat er iets mis was, maar omdat ze nu echt losgelaten mochten worden.
Ik herken het inmiddels: wanneer je groeit, persoonlijk én professioneel vraagt dat iets extra’s. Niet alleen om richting te kiezen, maar vooral om eerlijk te blijven naar jezelf. Om te durven kijken naar wat die groei nog in de weg staat.
Zakelijk gezien maakte ik in 2025 keuzes die al langer in mij leefden: het starten van de coachingsgroep, twee vaste cursusdagen twee keer per jaar en de healing mornings. Minder doen om het doen, meer doen vanuit wat werkelijk klopt voor mij. Dat bracht rust en vertrouwen, maar ook spanning. Lukt me dit wel? Ben ik dit wel waard? Ben ik goed genoeg? Twijfels die voorbij kwamen — en die ik mocht laten gaan.
Wat dit jaar me opnieuw liet zien: echte verdieping zit niet in nóg meer begrijpen. Die zit in het blijven bij wat je voelt. In vertrouwen op wat je intuïtief al weet en daar steeds vaker naar durven handelen.
Ik sluit het jaar af met een eenvoudig ritueel. Twee papiertjes:
één met 2025, waarop ik schrijf wat ik wil achterlaten,
en één met 2026, met mijn intenties voor het nieuwe jaar.
Die van 2025 verbrand ik. Die van 2026 spreek ik hardop uit, het universum in.
Ik ben dankbaar voor iedereen die het afgelopen jaar bij me is geweest — tijdens groepsmomenten of in 1-op-1 sessies. Dankbaar voor de groei en de inzichten die 2025 me heeft gebracht. In 2026 wil ik vooral doorgaan met bij mezelf blijven en de stappen zetten die daarbij horen. Die zullen jullie ongetwijfeld terugzien in mijn columns van 2026.
Tot volgend jaar.